Last visit was: It is currently Wed Nov 13, 2019 9:35 am


All times are UTC + 7 hours




Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 180, 181, 182, 183, 184, 185, 186 ... 204  Next
Author Message
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.6
PostPosted: Sat May 21, 2011 9:52 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์

Joined: Sun Aug 01, 2010 12:47 pm
Posts: 1973
fushigidane wrote:
ข้าเสร็จภารกิจข้สเมื่อไรข้าจะพาน้องข้าและพวกเจ้ากลับกรท่อมด้วยกันอย่างแน่นอน” เทาที่หันหลังให้หยุดนิ่งและกล่าวให้กับสองกิ้งก่าที่ยังคงหลบในเกราะขนาดใหญ่อยู่ จากนั้นสองเท้ากรงเล็บเริ่มสืบเดินพร้อมกับหอกสามง่ามในมือที่กระชัยแน่น่อยๆก้าวออกเดินจนถึงริมทะเลสาบ


เอาเป็นว่า ขออวยพรให้ภารกิจประสบความสำเร็จก็แล้วกัน
อยากเห็นฉากที่ทั้ง4ตัวนั่งจับเข่าคุยกันด้วย
ดูท่าน่าจะมันส์ไม่น้อย :lol:

ปล.ตอนนี้ยังไม่มีตัวละครใหม่หรอคร้าบ :lol:

Liener wrote:
ซิกใหม่ ภูมิใจเสนอ!


ซิกนาย แน่มาก ;)
ยังไม่มีใครกล้าเขียนคำ คำนั้นลงไปจนกระทั่งนายทำ
(อันนี้ไม่ได้ว่าอะไรนะ แค่มาเสนอความคิดเห็นเรื่องซิกว่า มัน Rock มาก :lol: )

อยากรู้จังว่า ถ้าเจ้าของฟิคมาเห็นจะทำหน้ายังไง :lol:

_________________
ImageImage

Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.6
PostPosted: Sun May 22, 2011 1:12 am 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
ถึงคุณLienerนะครับ อยากให้เอาSigออกด้วยครับ ผมขอบขอบคุณที่ติดตามฟิคและชื่นชอบน่ะครับ แต่การแสดงออกทางSigนี้ผมไม่ค่อยเห็นด้วยจริงๆ เพราะผู้เสียหายที่วีนั้นเขาคงไม่ชอบแน่ๆ ยังไงก็อยากให้เอาออกนะครับ เก็บความรู้สึกชอบเอาไว้ในใจดีกว่านะครับ


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.6
PostPosted: Sun May 22, 2011 1:52 am 
Dream Mage
User avatar

Joined: Fri May 13, 2011 11:45 am
Posts: 321
fushigidane wrote:
ถึงคุณLienerนะครับ อยากให้เอาSigออกด้วยครับ ผมขอบขอบคุณที่ติดตามฟิคและชื่นชอบน่ะครับ แต่การแสดงออกทางSigนี้ผมไม่ค่อยเห็นด้วยจริงๆ เพราะผู้เสียหายที่วีนั้นเขาคงไม่ชอบแน่ๆ ยังไงก็อยากให้เอาออกนะครับ เก็บความรู้สึกชอบเอาไว้ในใจดีกว่านะครับ


งั้นเปลี่ยนก้ได้งิ :lol:


ปล.สงสัยต้องหาแผนเด็ดๆซะแล้ว :lol:

_________________
Image

ก่า ก่า ก่า ก่าอาบน้ำในคลอง เราก็จ้องแลมอง เพราะเรานั้นชอบจิ้นกัน~


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.6
PostPosted: Sun May 22, 2011 6:24 am 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Tue Mar 01, 2011 9:51 pm
Posts: 1061
ชื่ออันเลื่องลือ เขาหากันว่าก่านั้นเป็นเคะูผู้เบาะบางกันไปซะแร๊ว= w=

_________________
Raymonter การ์ตูนฉบับเมเปิ้ล


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.6
PostPosted: Sun May 22, 2011 1:22 pm 
Dream Mage
User avatar

Joined: Fri May 13, 2011 11:45 am
Posts: 321
kuggivta wrote:
ชื่ออันเลื่องลือ เขาหากันว่าก่านั้นเป็นเคะูผู้เบาะบางกันไปซะแร๊ว= w=



บอกไปเลยว่ามีแค่ 2 ตัว :lol:

/me โดนดาเนะ+วีถีบออกนอกกระทู้อีกรอบ :o

_________________
Image

ก่า ก่า ก่า ก่าอาบน้ำในคลอง เราก็จ้องแลมอง เพราะเรานั้นชอบจิ้นกัน~


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.6
PostPosted: Wed May 25, 2011 5:46 pm 
กระต่าย
User avatar

Joined: Sat Mar 19, 2011 5:56 pm
Posts: 197
Location: Uniquez
อุ :shock:
ตอนใหม่1ตอน=w=
กว่าจะเคลียการบ้านเสร็จแล้วได้มาอ่านมันช่างลำบากยิ่งนัก :cry:
เดี๊ยวขอตัวไปนั่งอ่านก่อนโหะ>.<

_________________
ลัลล้า ฉึกๆ ~ ♥Image
Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.6
PostPosted: Wed May 25, 2011 6:23 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Tue Mar 01, 2011 9:51 pm
Posts: 1061
ดาเนะ ดาเนะ ดาเนะ ดาเนะ ดาเนะ ดาเนะ ดาเนะ ดาเนะ ดาเนะ ดาเนะ ดาเนะ ดาเนะ ดาเนะ ดาเนะ ดาเนะ
ดาเนะ ดาเนะ ดาเนะ ดาเนะ ดาเนะ
ดาเนะ ดาเนะ ดาเนะ ดาเนะ ดาเนะ
ดาเนะ ดาเนะ ดาเนะ ดาเนะ ดาเนะ อดาเนะ ดาเนะ ดาเนะ ดาเนะ ดาเนะ ~~~~ = w=


/me โดนพี่เขาถีบออกนอกกระทู้

_________________
Raymonter การ์ตูนฉบับเมเปิ้ล


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.7
PostPosted: Thu May 26, 2011 10:30 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
ท่ามกลางทางเดินบันไดที่ผุพังเหมือนไม่ได้รับการซ่อมแซมบำรุงมานาน ก้อนหินกำแพงและพื้นลักษณะถูกกัดกร่อนตามกาลเวลาที่ผ่านไปนาน เศษตะไคร่ต่างๆที่ขึ้นเป็นไรเขียวทำให้การก้าวเดินแต่ละก้าวลำบากและเสี่ยงต่อการลื่นไถลล้ม โดยเฉพาะวีที่ถูกไม่มีแปกรณ์ส่วมใส่ที่เท้ากรงเล็บ ฝ่าเท้าจึงสัมผัสกับเศษตะไคร่โดยตรงและทำให้ลื่นบางครั้ง แต่เทาที่เดินอยู่ข้างๆจะรีบตวัดหางของตัวเองมารองรับหลังวีไม่ให้หงายล้มลงไป

“เกือบไปอีกแล้ววี ให้ข้าแบกเสลธเองดีกว่า ทางเดินนี้ไม่มีใครโผล่มาหรอก” หางขนาดใหญ่ผลักหลังของวีให้กลับมายืนตั้งตรงอีกครั้งก่อนที่จะปล่อยทิ้งตามปรกติ มือข้างที่กำด้ามหอกไว้ทิ้งตัวลงและหยุดการก้าวเท้าต่อ

“มาวี ส่งเสลธมาให้ข้า จะได้พักไม่ฝืนกับหน้าท้องด้วย หน้าเจ้าไหวแล้วนะวี” เทาก้มนั่งย่อตัวลงวางหอกไว้ข้างๆตัวพร้อมกับยืนมืออีกข้างไปทางวีเพื่อขอรับร่างเสลธ แต่วีส่ายหน้าปฏิเสธทั้งที่สีหน้าไม่ดีเหมือนกับกำลังเก็บความเจ็บปวดไว้ข้างใน อาการปวดท้องยังคงแสดงผลออกมาอยู่บ้าง แต่เมื่อต้องแบกเสลธขึ้นหลังทำให้ต้องสูญเสียพลังงานที่มากขึ้น ประกอบกับความเหนื่อยที่แบกรับน้ำหนักมาระหว่างทาง จึงทำให้อาการเจ็บปวดที่ท้องเริ่มแสดงอาการมากขึ้นพร้อมกับความเหนื่อยล้าที่สะสมมา

“ไม่เป็นไร ข้าพเจ้ายังไหวอยู่ ถ้าเกิดให้เทามือไม่ว่าง พวกเราจะยิ่งเสี่ยงอันตรายมากขึ้นนะเทา เพราะฉะนั้นไม่ต้องห่วงข้าพเจ้าหรอก” เทาตอบให้พร้อมกับก้าวเท้าออกนำเทาที่กำลังเก็บหอกมาถือใหม่แล้วออกเดินข้างๆวี แม้จะอยากเถียงโต้กลับถึงความรั้นของวี แต่เพราะเวลาที่ไม่เอื้ออำนวยกับการเป็นผู้ถูกล่าจึงจำต้องยอม ทั้งคู่ยังคงเร่งฝีเท้าก้าวเดินต่อไปจนถึงหน้าประตูทางออกที่อยู่สุดทางเดิน

“เทา นั่นประตูทางออกใช่ไหม แฮ่กๆ พวก...” วีส่งเสียงดีใจออกมากับทางรอดที่อยู่ตรงหน้า แต่ปากที่กำลังขยับนั้นถูกมือสีเทากดทับเอาไว้ไม่ให้ขยับพูดคำต่อไปได้ “ชี่---วี” เสียงห้ามดังขึ้นเบาก่อนที่จะเหลือแต่เสียงหอบหายใจเบาๆมาจากกิ้งก่าที่กำลังเหน็ดเหนื่อย

“แปลก ทำไมมันราบรื่นแบบนี้ ลูกน้องเงียบหายไป2-3ตัวแต่ไม่มีการส่งพวกมาค้นหา ระหว่างทางก็ยังราบรื่นเกินไปอีก...” เทาเริ่มสีหน้าไม่ดีกับการวิเคราะห์สถานการณ์ที่ผ่านมา มือขวากำหอกแน่นเหมือนกำลังเตรียมพร้อมอะไรบางอย่างซึ่งวีก็สังเกตุได้ มือซ้ายของเทาค่อยๆขยับออกแต่ยังแบมือห้ามที่หน้าของวี จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นชีนิ้วไปที่ข้างๆหัวของเจ้าของมือเป็นสัญญาณให้ฟังอะไรบางอย่าง วีเห็นสัญญาณมือจึงพยักหน้ารับซึ่งเทาก็พยักหน้าให้ตามเพื่อรับรู้ แต่เนื่องจากระยะห่างที่มากจนเกินไปจนไม่ได้ยินอะไร ทั้งคู่จึงค่อยๆก้าวเดินไปยังสุดทางที่มีประตูทางออก เทาชี้ไปยังมุมอับสุดทางให้วีเข้าไปนั่งหลบมุมก่อน จากนั้นเทาก็เดินตามไปโดยนั่งหันหลังบังวีจนมิดด้วยขนาดร่างที่ใหญ่กว่า

“...มัน แค่พวกฝึกหัดที่ให้งานง่ายๆแค่นี้ก็ไม่สำเร็จ จะเก็บพวกมันไว้ก็เปลืองเสบียงเปล่า” เสียงการสนทนาผ่านช่องประตูที่อยู่ข้างๆของผู้หลบหนีลอดออกมาให้ได้ยิน ทั้งเทาและวีต่างตั้งใจฟังการสนทนาเพื่อที่จรอโอกาสเปิดทางหนีออกไป

“ฟังนะ ต่อให้เป็นถึงเทาหรือหัวหน่วยตะกวดวารีอะไรนั่น แต่ในเมื่อกฎก็ต้องเป็นกฎไม่มีข้อยกเว้น ถ้ามีนักโทษที่ไหนแหกคุกรู้ใช่ไหมโทษนั้นมันสถานไหน” เสียงหนึ่งดังขึ้นมาเหมือนสั่งการกับใครสักตัวซึ่งไม่มีเสียงตอบรับกลับใดๆ

“ข้าถามอยู่ไม่ได้ยินรึไง หรือพวกตะกวดสังกัดนี้มันหูตึงกันหมด” เสียงเดิมตะเบงใส่ตะกวดที่รับฟังก่อนพร้อมกับเสียงอัดกระแทกอย่างรุนแรง ประตูบานข้างๆของเทาพุ่งตรงออกไปอย่างแรงพร้อมกับร่างของตะกวดในชุดเกราะหนังลอยตามไปกลิ้งกับพื้นเบื้องหน้า

“ว่าไอ้พวกที่ส่งไปให้ไปดูหัวหน้าแกว่างี่เง่าแล้วนะ แกยังงี่เง่ากว่าไอ้เจ้าพวกนั้นอีก เห็นที่คงจะให้แกได้ไปรอหัวหน้าแกก่อน อั่ก...” ร่างของตะกวดในชุดคลุมทั้งตัวสีขาวเก่าๆลงไปกองกับเบื้องข้างตะกวดชุดเกราะหนัง “แกต่างหากที่งี่เง่า ข้าก็เคยบอกแล้วใช่ไหมว่าลูกน้องสังกัดของข้าก็คือส่วนหนึ่งของข้าน่ะ” ดวงตาแห่งความโกรธจ้องมองไปยังตะกวดผ้าคลุมก่อนที่จะเก็บฝ่ามือที่สับต้นคอลง

“ไม่เป็นไรใช่ไหม ยืนไหวหรือเปล่า” เทาส่งมือให้ตะกวดผู้น้อยรับไปยึดไว้เพื่อดึงให้ลุกขึ้นมาอีกครั้ง “ท่านเทารีบหนีเร็วเข้า ไม่ต้องห่วงผม ตอนนี้ท่านถูกโทษหมายหัวให้จับเป็นระดับสูงสุดแล้วนะครับ ตอนนี้พวกผมกำลังหาทางปิดเส้นทางไม่ให้พวกสังกัดท่านผู้คุ้มกฎตามตัวท่านได้” ตะกวดที่ชุดเกราะหนังเร่งรีบรายงานสถานการณ์ให้กับหัวหน้าตัวเองฟังโดยไม่รับความช่วยเหลือใดๆ

“แล้วจะให้ข้าทิ้งลูกน้องที่นอนพะงาบๆแบบนี้ได้ยังไง ข้าเคยบอกแล้วใช่ไหมว่าพวกเราจะไม่ทิ้งใคร ถ้าไม่อยากโดนบทลงโทษของข้าก็รับมือข้าแล้วลุกขึ้นมาซะ แรงกระเด็นแค่นี้ไม่ทำให้ตะกวดที่ข้าฝึกมาลุกขึ้นยืนไม่ได้หรอก” เทายังคงส่งมือให้ซึ่งก้ได้รับการตอบกลับจากมืออีกฝั่งหนึ่งก่อนจะดึงให้ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง

“ตอนนี้ไม่มีเวลามาอธิบายอะไรแล้ว เจ้าไปบอกพวกเราทั้งหมดซะว่าให้ขึ้นไปที่เหนือน้ำริมทะเลสาบ พร้อมกับส่งตะกวดมาตัวนึงที่สามารถว่ายน้ำโดยที่สามารถถือของได้มาหาข้าที่ทางออกลับที่นี่ด้วย” ตะกวดที่ได้รับคำสั่งเสร็จทำวามเคารพโดยยกมือซ้ายมาตบอกตัวเองก่อนที่จะเดินวิ่งออกไปทั้งอาการบาดเจ็บ

“วี วางเสลธลงเถอะ เดี๋ยวข้าจะให้พวกข้ามาช่วยพาเสลธหนีเอง ไม่ต้องห่วง” เทาหันหลังกลับมาหาวีอีกครั้งหลังจากมองลูกน้องตัวเองพ้นสายตาหลังหัวมุมกำแพง แต่คำตอบที่ได้รับนั้นกลับเป็นการส่ายหน้ากลับของวีที่ยังคงแบกเสลธไว้มั่น ตะกวดตัวใหญ่กำยำตัวหนึ่งวิ่งมาทางข้างหลังเทาอยู่ห่างๆในสายตาของวี

“เทา ด้านหลัง!” วีร้องเตือนให้เทาได้ยินเพื่อให้ระวังตัวแต่เทาไม่หันกลับซึ่งยังคงเดินต่อมาหาวีเหมือนไม่ได้ยิน “เทา ด้านหลัง เทา!!!” วียิ่งร้อนรนเมื่อตะกวดตัวนั้นเข้ามาใกล้เทามากยิ่งขึ้นแต่เทายังคงไม่สนใจกับข้างหลังหรือคำเตือนของวี

“ใจเย็นวี นี่ลูกน้องของข้าเอง เจ้านี่จะมารับช่วงแบกเสลธต่อให้ วางเสลธลงเถอะ” ตะกวดที่วิ่งตามหลังมาหยุดยินทำความเคารพเทาอย่างเช่นตะกวดตัวก่อนหน้าทำไว้ “กิ้งก่าสีดำนั่นคือหน้าที่ของเจ้าที่จะต้องทำการคุ้มครองระหว่างการเดินทางขึ้นเหนือผิวน้ำ ตั้งระดับความสำคัญไว้ที่ระดับสูงสุด” เทาสั่งการโดยไม่ได้หันหลังกลับไปหา แต่ค่อยๆก้มตัวหาวีให้อยู่ระดับเดียวกัน

“วี เชื่อข้า ข้าจะพาพวกเราทุกตัวรอดออกไป เพราะฉะนั้นทำตามที่ข้าบอก ข้าไม่โกหกหรอก” เทายื่นมือมาไหล่วีเบาๆ สัมผัสที่ดูทรงพลังและความความมั่นใจของหัวหน่วยตะกวดวารีส่งถึงวี ร่างของเสลธที่แบกอยู่บนหลังนั้นค่อยๆผ่อนลงเบาๆให้ลงไปนอนกับพื้นอย่างช้าๆ ตะกวดกำยำที่ได้รับคำสั่งเดินตรงเข้ามาอุ้มร่างของเสลธขึ้นแขนอย่างนุ่มนวลทันที

“วี เจ้าได้กินยาที่ข้าไว้ให้เรียบร้อยใช่ไหม แล้วยังเหืออีกชุดนึงที่ข้าให้ไว้หรือเปล่า” วีพยักหน้ารับให้กับคำถามที่เทาถามมาพร้อมกับโชว์ขวดยากระตุ้นพลังและยาฟื้นพลังให้ “วี เจ้าดื่มแบบเดิมอีกครั้งนะ ยากระตุ้นตามด้วยยาฟื้นพลัง” เทาสั่งการอีกครั้งซึ่งวีก็แกะขวดยามาดื่มตามลำดับจนเสร็จ

“ว่าแต่ทำไมเทาถึงต้องให้ยากระตุ้นพลังมาด้วยล่ะ ลำพังแค่ยา อุ่ก...” น้ำยาสีแดงในปากของวีไหลออกมาข้างๆมุมปากก่อนที่จะทรุดตัวอ่อนแรงลงไป ที่ท้องของวีถูกกำปั้นของเทาอัดหมัดเข้าไป หยดยาสีแดงเริ่มหยดลงมาที่แขนของเทา “เพราะข้าจำเป็นต้องทำแบบนี้น่ะสิวี ไม่งั้นร่างกายที่บอบช้ำทนแรงหมัดไม่ไหวแน่ ยกโทษให้ข้าด้วยนะ” ร่างของวีพับลงบนท่อนแขนที่เทารองรับเตรียมเอาไว้ แขนทั้งสองข้างทิ้งดิ่งกับพื้นและน้ำยาไหลท่วมออกจากปากหยดลงที่พื้น

“ตัวสีดำนั่นไม่ต้องทำอะไร ข้าอัดมันสลบเรียบร้อยแล้ว ที่เหลือก็ตามข้ามาละกัน” เทาออกคำสั่งให้กับลูกน้องของตัวเองซึ่งเดินตามหลังมาติดๆ พร้อมกับเสลธในอ้อมอกที่ถูกกอดรัดแน่นด้วยท่อนอขนทั้งสองข้าง ส่วนเทาอุปกรณ์บางอย่างที่เก็บเหน็บไว้รัดไว้กับโคนหางตัวเองขึ้นมาครอบตา

“ว่ายตามข้ามาให้ติดๆล่ะ ข้าจะใช้การว่ายความเร็วสูงแหวกแรงน้ำให้ คงจะรู้ใช่ไหมว่าการว่ายด้วยความเร็วสูงโดยไม่มีแว่นกันน้ำจะเกิดอะไรขึ้น” เทาเตือนให้กับลูกน้องของตนขณะจัดแว่นกันน้ำให้ครอบกับตาพอดี ส่วนตะกวดผู้น้อยขายตอยรับกลับให้กับคำเตือนของหัวหน้า

“ดี ถือว่ารับรู้คำสั่งแล้ว ถ้าตาเจ้าบอดเพราะแรงอัดน้ำข้าไม่รอบผิดชอบนะ” เทาที่ใช้แขนขวากอดแนบวีไว้กับตนเองมั่นเดินไปที่ริมสุดผนังซึ่งเป็นทางตันกำแพงหินเก่าๆ มืออีกข้างที่ถือหอกชี้ไปที่กำแพงและวาดลวดลายอะไรบางอย่าง สักพักกำแพงนั้นก็สลายหายไปเผยให้เห็นพื้นใต้ทะเลสาบและและสีดำฟ้ามืดของเวลากลางคืน

“ข้าลืมไปอีกอย่าง อย่าให้เครื่องรางที่อยู่ในของกิ้งก่าดำนั้นหลุดจากตัวล่ะ นั่นเป็นเครื่องรางที่ทำให้สามารถดำรงอยู่ในน้ำได้เหมือนบนบก ถ้ามันหลุดและเกิดอะไรขึ้นข้าไม่ไว้แกแน่” เทาหันมาด้วยสายตาปรกติ แต่ในแววตาที่ส่องมายังลูกน้องเป็นสิ่งที่แสดงจากในใจ ถ้าหน้าที่คำสั่งที่ได้รับผิดพลาดนั่นคงหมายถึงชีวิตที่อาจจะหาไม่จากหัวหน้าของตน

“แต่เห็นแกกอดรัดแน่นยังกับกอดหมอนข้างแบบนี้ข้าก็ไว้ใจเจ้าล่ะ มันคงไม่หลุดออกจากอกที่แกกอดรัดไว้แนบแน่นแน่ๆ” เทาพูดด้วยน้ำเสียงที่พอใจและย่อตัวลงเหมือนเตรียมตัวจะกระโดดพุ่งตัวออกไป ซึ่งลูกน้องตะกวดก็ทำตามเหมือนกัน “ข้าจะให้สัญญาณแล้วแล้วออกตัวพร้อมกันล่ะ อย่าลืมที่ข้าสั่งด้วย เริ่มได้”

ทันทีที่เทายกหางลงมาฟาดกับพื้น ตะกวดทั้งคู่ต่างใช้พลังขาถีบยันตัวเองพุ่งตรงไปข้างหน้าสู่สัมผัสน้ำทันที เมื่อร่างทั้งสองเข้าสู่น้ำทุกส่วนจนถึงหางแล้ว เทาที่เป็นหัวแถวแนบกอดวีซบที่อกให้แน่นมากยิ่งขึ้นพร้อมกับความเร็วที่เพิ่มขึ้นตาม เบื้องหน้าของเทาเกิดการแหวกน้ำอย่างรุนแรงเพราะการว่ายผ่านด้วยความเร็วสูง ภาพที่มองเห็นมีเพียงแต่เส้นสีขาวแหวกน้ำและอากาศและไหลออกข้างเหมือนดั่งดาวหาง แต่เป็นดาวหางจากน้ำที่พุ่งขึ้นสู่ผิวน้ำแทน ตะกวดลูกน้องว่ายตามติดชนิดหางของเทากับปลายจมูกแทบจะติดกันตามคำสั่ง ทั้งสองต่างว่ายพุ่งสู่ผิวน้ำความเร็สูงจนเริ่มเห็นแสงจันทร์กระทบกับผิวน้ำ ร่างทั้งสองผิวน้ำสูงและตกหล่นลงมา

“ดีมาก สมกับเป็นตะกวดหน่วยวารีของข้า เดี๋ยววางไว้ที่หลังก้อนหินตรงนั้นก่อนละกัน ขอบใจมาก” เทาพยัคหน้าของตนไปยังทิศทางหลังก้อนหินใหญ่ ซึ่งเป็นตำแหน่งเดิมเดียวกันกับที่วีและเสลธดักแอบซุ่มฟังดาเนะและเทาในตอนแรก “วี ข้าขอโทษ เดี๋ยวข้าจะรักษาให้นะ” เทาที่แนบกอดวีแน่นที่อกตัวเองคล่อยๆคลายออกและเปลี่ยนมาอุ้มแทน สีหน้าของวีแม้จะสลบอยู่แต่ก็แสดงออกมาถึงความทรมานของการเจ็บปวด

“เรียบร้อยแล้วครับท่านเทา” ตะกวดที่รับดูแลเสลธกลับมาทำความเคารพตามคำสั่งที่ปฏิบัติสำเร็จลุล่วง “ขอบใจมาก เดี๋ยวไปรอกับพวกเจ้าก่อน ข้าขอจัดการอะไรอีกนิดหน่อยแล้วเดี๋ยวจะตามไป” เทากล่าวให้กับตะกวดลูกน้องแล้วเดินตรงไปจุดที่เสลธนอนอยู่ ร่างของวีค่อยๆถูกวางลงข้างๆเสลธจนถึงพื้น มืออีกข้างที่ถือหอกยกขึ้นสูงและปักหัวไว้กับพื้นก่อนที่จะค่อยๆย่อตัวลงไปโดยยึดหอกตัวเองเป็นหลักไม่ให้ล้ม

“ให้ตายสิ ข้าก็ฝึกร่างกายมาตลอด แต่ทำไมเวลาว่ายความเร็วสูงแบบนี้มันถึงต้องปวดไปทั้งตัวด้วย” เทาบ่นกับตัวเองขณะหยิบกระปุกยาซึ่งเป็นอันเดียวกับที่เคยนวดให้วีในคุกออกมา “เดี๋ยวข้าจะนวดแบบพิเศษให้ละกัน” สองมือเริ่มแหวกขาของวีออกเพื่อจะสอดตัวเข้าไปที่ว่างเพื่อมองหาพื้นที่ลงนวด แต่เพราะติดทั้งก้อนหินและเสลธ อีกทั้งยังตัวใหญ่เกินกว่าขนาดพื้นที่ๆแหวกได้ เทาจึงเปลี่ยนมานั่งกึ่งคร่อมที่ขาของวีและก้มตัวลงมานวดแทน แต่เมื่อสัมผัสแรกที่ถึงหน้าท้องของวีที่มีรอบช้ำ เสียงโอดครางทรมานออกมาเบาๆ แต่เมื่อลูบสัมผัสนวด เสียงร้องนั้นค่อยเปลี่ยนเป็นเสียงที่ร้องครางผ่อนคลายออกมาแม้จะสลบอยู่

“ข้าน่ะต้องนวดให้ลูกน้องข้าเยอะเพราะฝึกให้เจ้าพวกนั้น เลยรู้วิธีนวดที่น่าจะทำให้ผ่อนคลายที่สุดได้ ดูเหมือนเจ้าจะชอบด้วยนะวี” เทายังคงนวดต่อไปพร้อมกับเสียงร้องครางเก็บความผ่อนคลายไม่อยู่ของวี ใบหน้าของกิ้งก่าเหลืองเริ่มขึ้นเรื่อสีแดงและมีรอยยิ้มออกมาจนการนวดสำเร็จโดยใช้เวลาเพียงไม่มาก

“...ข้าพเจ้าขอกอดหางหน่อยนะ...นะๆ” เสียงที่ออดอ้อนของวีพูดไม่เต็มเสียงเหมือนกับกำลังละเมอออกมา เทาที่ลุกขึ้นยืนและได้ยินเสียงร้องของวีที่ออดอ้อนก็ค่อยๆสอดหางของตัวเองเข้าไปในช่องใต้เกราะ ปลายหางกระทบที่นอของวีเบาๆเหมือนจะสะกิดเตือนให้รู้ถึงหางที่ยื่นมาให้ วีที่เหมือนนอนละเมอกอดหางฟลาเดรมั่นแน่นและไซร้ไปมา รอยยิ้มและสีแดงเรื่อที่แก้มปรากฎบนหน้าเหมือนกับเด็กที่กำลังเล่นของเล่นอย่างมีความสุข สักพักมือของวีก็อ่อนแรงและคลายตัวลงหลวมให้เทาดึงหางตัวเองกลับมาได้

“ข้าไปก่อนนะ ข้ามีเรื่องที่จะต้องสะสางต่อ น้องข้ากำลังตกอยู่ในอันตราย...แต่ขอบใจนะ ที่ทำให้ข้ารู้สึกดีๆและเห็นภาพในอดีตที่ข้าอยากเห็นอีกครั้ง ข้าอยากจะให้ดาเนะกอดหางเหมือนวัยเด็กอีกครั้ง แต่วี...เจ้าได้ให้สัมผัสและความรู้สึกนั้นกับข้าอีกครั้ง ข้าขอบใจเจ้าจริงๆ” แต่เมื่อสายลมยามค่ำคืนพัดผ่านมา ร่างกายที่เปียกน้ำของวีและเสลธเริ่มนอนสั่นให้เห็นเพราะความหนาว

“หนาวหรอ...จริงสินะ กิ้งก่าไม่ได้อยู่ในน้ำอย่างตะกวดพวกข้านี่” เทาเริ่มเอาแขนไขว้หลังตัวเองและทำอะไรบางอย่างกับเพราะจนเกิดเสียงดังแกร๊กขึ้นมา “เกราะข้ามันใหญ่ไม่พอสำหรับสองตัว งั้นข้าให้วีใส่เพราะโดนมาหนักสุดละกัน ” เทาพูดกับวีและเสลธซึ่งรู้อยู่แล้วว่าไม่มีทางได้คำตอบกลับ เกราะสีฟ้าเทาค่อยๆถูกสวมบนร่างของวี แต่เพราะขนาดที่ใหญ่มากของร่างกายเทา ทำให้เกราะรองรับได้ตั้งแต่หัวจนถึงท้องส่วนบน เหลือตรงจุดที่สำหรับนวดพอดี

“เกราะของข้ามีสามารถผลิตความอุ่นให้กับผิวข้าเพื่อการอยู่บนบกที่ยาวนานขึ้น คงจะช่วยให้วีและเสลธไม่หนาวระหว่างนอนที่นี่ ข้าเสร็จภารกิจข้สเมื่อไรข้าจะพาน้องข้าและพวกเจ้ากลับกรท่อมด้วยกันอย่างแน่นอน” เทาที่เปลือยท่อนบนออกเผยให้เห็นหน้าอกกว้างและร่องอกบางๆที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนักก่อน หอกที่ถูกเสียบปักไว้กับพื้นถูกดึงขึ้นออกมากลับสู่มือเจ้าของ แผ่นหลังกำยำสีเทาค่อยๆออกห่างจากกิ้งก่าในเกราะใหญ่ที่นอนกอดกิ้งก่าอีกตัวอย่างมีความสุข เท้าที่ไร้เกราะเดินไปหาเหล่าลูกน้องของตนที่ยืนเรียงแถวริมทะเลสาบทำความเคารพอย่างพร้อมเพียงและเกรงขาม

“ข้าขอบใจพวกเจ้าหน่วยตะกวดวารีทุกตัวที่เชื่อฟังและปฏิบัติตามคำสั่งข้าโดยภักดีมาตลอด นี่เป็นอาจจะเป็นคำสั่งสุดท้ายของหัวหน้าหน่วยตะกวดวารี ถ้าพวกเจ้ายังภักดีต่อข้าผู้นี้ ขอให้พวกเจ้ากลับไปพักผ่อนทั้งหมดและเตรียมยกหอกของพวกเจ้าใส่ข้าที่พบอีกครั้ง เพราะข้ากำลังจะก่อกบฏกับผู้คุ้มกฎ โดยมีเป้าหมายที่การช่วยเหลือน้องของข้าที่ถูกหมายหัวโทษประหาร และยังมีโทษพานักโทษหนีออกจากคุก นั่นหมายถึงผู้ที่เกี่ยวข้องหรือสมรู้ร่วมคิดจะต้องถูกประหารทั้งหมด และใครที่จะขัดขืนคำสั่งนี้ก็จงแทงหอกมาที่ข้าในตอนนี้ให้ตาย ข้าจะไม่หนีและไม่ต่อต้าน แต่ข้าจะไม่หยุดกับสิ่งที่ข้าได้ตัดสินใจย่างเด็ดขาด”

เหล่าตะกวดที่ได้ยินต่างร้องอื้ออึงกับคำสั่งหัวหน้าหน่วยของตนสั่งก่อนที่จะมีตัวแทนขึ้นมาทำลายความเงียบ ซึ่งเป็นตะกวดร่างกำยำที่ว่ายตามหลังเทามานั่นเอง

“ท่านเทา พวกเราหน่วยตะกวดวารีพร้อมที่จะเดินคู่เคียงข้างท่านเทา ถึงแม้จะให้ต้องเดินไปตายข้าก็ไม่กลัว เพราะฉะนั้นให้ข้าได้ติดตามท่านจนถึงวาระสุดท้ายเถอะ ท่านเป็นผู้บอกว่าพวกเราจะต้องอยู่รอดด้วยกันและไม่ทิ้งกันไม่ใช่หรอ” เสียงจากตะกวดตัวแทนทำให้เกิดเสียงเฮโลฮึกเหิมขึ้นมราในทันทีพร้อมกับการยกชูหอกขึ้นฟ้าไปมาแสดงถึงความพอใจของเสียงตัวแทน

“ใช่ท่านเทา ข้าเหม็นขี้หน้าไอ้ผู้คุ้มกฎเต็มทนแล้ว มันเห็นพวกข้ากน่วยตะกวดวารีเป็นอะไรในสายตามันแน่ นี่ถึงเวลาล้างแค้นกับสิ่งที่พวกมันทำไว้กับพวกเราแล้ว” เสียงของตะกวดตัวที่ถูกเวทแรงผลักจนประตูพังสนับสนุนขึ้นมาอีกเสียงพร้อมกับเสียงเฮโลที่สนั่นกว่าเดิมอีกครั้ง

“ข้าจำไม่ได้ว่าเคยสั่งสอนให้พวกแกขัดคำสั่งข้าตั้งแต่เมื่อไร...แต่...ข้าขอบใจสำหรับเยงตอบรับจากใจจริงที่ต้องการช่วยเหลือข้า” แต่ถ้าข้าจะให้พาลูกน้องของข้าต้องมาตายเพราะเรื่องส่วนตัว ข้าคงไม่สามารถให้อภัยตัวเองได้แน่” เทายืนทำท่าหน่ายกับภาพที่เห็นกับลูกน้องเฮโลอย่างฮึกเหิม แต่ในใจจริงและมุมปากกลับมีรอยยิ้มขึ้นมาโดยไม่มีใครสังเกตุเห็น


“ได้!!... ในเมื่อพวกแกอยากไปตายนัก ข้าจะจัดให้ก็ได้ ถ้าพวกแกตายอย่ามาว่าข้าด้วย สุมหัวรวมตัวได้แล้วไอ้พวกตะกวด ข้าคิดแผนอะไรดีๆขึ้นมาได้”


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.7
PostPosted: Thu May 26, 2011 10:40 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
หายไปอีกครั้งนานๆได้กลับมาแต่งแล้ว เหมือนเป็นต่างมุมมองของCh.6ที่เน้นที่วี แต่อันนี้เป็นเหตุการณ์ภายนอกในมุมมองของเทาหรือการซ้อนเหตุการณ์นั่นเอง เพื่อเติมเต็มส่วนสนองความแง่ดให้กลับมาเข้มข้นอีกครั้ง ยอมรับว่าฉากนี้แต่งดูยากมากๆตรงที่ต้องนวดเนี่ยล่ะ เพราะมันต้องเป็นการซ้อนเหตุการที่ต้องพอดีสุดๆ แก้ไปแก้มาจนเหนื่อยเลย หวังว่าคงจะสนุกอีกตอนที่เสมือนซ้ำซากนะ (ป่านนี้ดาเนะท้องเละหางขาดไปแล้วมั้งนั่น..."


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.7
PostPosted: Thu May 26, 2011 10:47 pm 
มีดแทงหลัง
User avatar

Joined: Fri May 29, 2009 8:37 pm
Posts: 2916
Location: ที่ๆ... ไม่มีมีดแมวเข้าถึง!! > <
กร๊อดดดดด ทำภาพแฟลชแบ็คใส่ข้าพเจ้า หวังคอมโบ X2 ใช่มั๊ยยยยยยยยยยยยย :twisted:

_________________
ไดโนสีเหลือง... มังกรสีน้ำเงิน... และ... ไวรัสสีแดง
ImageImage


Top
Offline Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 180, 181, 182, 183, 184, 185, 186 ... 204  Next

All times are UTC + 7 hours


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Jump to:  
cron
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
Theme created StylerBB.net & kodeki