Last visit was: It is currently Mon Nov 18, 2019 10:39 am


All times are UTC + 7 hours




Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 195, 196, 197, 198, 199, 200, 201 ... 204  Next
Author Message
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LF Sc.7.2
PostPosted: Sun Aug 14, 2011 3:25 pm 
เทพลม
User avatar

Joined: Wed Sep 30, 2009 12:27 pm
Posts: 364
Location: Unidentified
คิดถึงจัง ไม่ได้เข้ามานาน =w=

รออ่านตอนต่อไปละกัน

สู้ๆครับ ดาเนะ วีคุง Ow<

/me "อยากกลับมาวาด fan art อีกครั้งจัง..." ก่าเมอร์ซี่นั่งคิดในใจถึงวันเก่าๆที่เขาอาศัยอยู่ที่ RA ก่อนจะหันกลับมาก้มหน้าก้มตาทำงานเอกสารที่กองอยู่เต็มโต๊ะทำงานของเขา

_________________
เมอซี่...อาจจะอยู่คนเดียวมากเกินไปจริงๆก็ได้นะ...
Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LF Sc.7.2
PostPosted: Sun Aug 14, 2011 7:17 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Sun Jun 27, 2010 9:48 am
Posts: 1127
Location: Ionia
คนรัก digi wrote:
ข้าพเจ้าไปขออภัยโทษมีมี่ที่โดนพวกเราทั้งหลายจิ้นต่างหาก

ไว้ฟิคนี้อวสานเมื่อไหร่ จะจับดาเนะมาให้หมีเฆี่ยน... :twisted:


น้ำตาเทียนด้วยสิ

//โดนตบ

_________________
Image
Image
I'm a rising celebrity, hug me, hug me, hug me now!!


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LF Sc.7.2
PostPosted: Sun Aug 14, 2011 10:42 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์

Joined: Sun Aug 01, 2010 12:47 pm
Posts: 1973
แว๊กกกกก แย๊กกกกกกกกกกกก

ตอนที่ 7.1 นี่มัน....

/me หน้าแดง :oops:

ปล.ไม่อาว จะเอาคู่เดิม ไม่เอาคู่นี้ :lol: (/me โดนเก็บ)

_________________
ImageImage

Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LF Sc.7.2
PostPosted: Tue Aug 16, 2011 5:50 pm 
มีดแทงหลัง
User avatar

Joined: Fri May 29, 2009 8:37 pm
Posts: 2916
Location: ที่ๆ... ไม่มีมีดแมวเข้าถึง!! > <
ข้าพเจ้าสร้างก็อกเกิ้ล Next Gen. เสร็จเมื่อไหร่นะ พวกแก... พวกแก๊!!! :twisted:

_________________
ไดโนสีเหลือง... มังกรสีน้ำเงิน... และ... ไวรัสสีแดง
ImageImage


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LF Sc.7.2
PostPosted: Tue Aug 16, 2011 11:49 pm 
Dream Mage
User avatar

Joined: Fri May 13, 2011 11:45 am
Posts: 321
คนรัก digi wrote:
ข้าพเจ้าสร้างก็อกเกิ้ล Next Gen. เสร็จเมื่อไหร่นะ พวกแก... พวกแก๊!!! :twisted:


วีคุง จะแจกตังสินะ :D

_________________
Image

ก่า ก่า ก่า ก่าอาบน้ำในคลอง เราก็จ้องแลมอง เพราะเรานั้นชอบจิ้นกัน~


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LF Sc.7.2
PostPosted: Fri Aug 19, 2011 11:23 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
Image
Final Art by Kutto

Image
Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LF Sc.7.2
PostPosted: Fri Aug 19, 2011 11:55 pm 
Dream Mage
User avatar

Joined: Fri May 13, 2011 11:45 am
Posts: 321
รวม fan art รึเนี่ย

ภาพแรกๆ กับ ภาพหลังๆ ออกซาดิสเล็กน้อย


หาง.. หาง ทำไมเกมนี้หางก่ามันดูน่ากอด น่ารัก จนอยากเอาถั่วยัดจมูกเลย

_________________
Image

ก่า ก่า ก่า ก่าอาบน้ำในคลอง เราก็จ้องแลมอง เพราะเรานั้นชอบจิ้นกัน~


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LF Sc.7.2
PostPosted: Sat Aug 20, 2011 4:45 am 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Tue Mar 01, 2011 9:51 pm
Posts: 1061
:lol:


เพราะก่าเป็น1ใน12หางที่เท่ที่สุดไง แงะ~

_________________
Raymonter การ์ตูนฉบับเมเปิ้ล


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LF Sc.7.3
PostPosted: Sun Sep 11, 2011 8:12 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
“ไง ตื่นแล้วเหรอพ่อก่าขี้เซา” เสียงทักทายของหางที่เคยได้ยินมาก่อนแต่ไม่คุ้นหูดังขึ้นในโสตประสาท ร่างกายของก่าสีเหลืองใต้ผ่าห่มที่หนาและหนานุ่มค่อยๆขยับลุกขึ้นมา แต่อาการเจ็บปวดที่โครงอกและแผ่นหลังวิ่งแล่นผ่านทั่วร่างกายจนลงไปนอนบนเตียงอีกครั้งในทันที แต่เพราะความนุ่มพิเศษของเตียง ทำให้ร่างกายของวีจมไปในเตียงตามน้ำหนักของกิ้งก่าที่แข็งแรงตัวหนึ่ง ส่วนที่บาดเจ็บจึงไม่ได้รับการกระทบกระเทือนแต่อย่างใด

“โอ๊ะๆ อย่าพึ่งฝืนขยับลุกจะดีกว่านะวี ทั้งโครงอกและหลังเจ้าบอบช้ำยิ่งกว่าที่คาดคิดไว้เสียอีก ดีนะที่เจ้าฝึกร่างกายมาดี ไม่งั้นเจ้าโครงเป็นก่าอำมพาตซี่โครงหัก สันหลังเดี้ยงไปแล้ว” เสียงของเทากล่าวเตือนจากข้างหัวเตียงซึ่งนั่งอยู่ที่เก้าอี้ไม้ที่ไม่เข้ากับชุดของตกแต่งภายในห้อง ซึ่งน่าจะเป็นการนำมาเพิ่มเองต่างหาก

“วี เป็นยังไงบ้าง เจ็บมากมั้ย” เสียงความเป็นห่วงของดาเนะที่นั่งข้างๆกับพี่ชายของตนเองผ่านโสตให้วีได้ยินด้วยเช่นกัน “ดาเนะหรอ ดาเนะ ปลอดภัย!!!...อ...” วีที่ได้ยินเสียงดาเนะรีบลุกพรวดขึ้นมาอีก แต่เพราะอาการเจ็บที่โครงอกที่แล่นผ่านทั้งร่างกายด้วยแรงเจ็มากกว่าเดิม ร่างกายของกิ้งก่าที่บาดเจ็บล้มลงไปนอนทั้งตัวสั่นทั้งเล็ดน้ำตาใตดวงตาที่เบิกโพลง

“เฮ่ยๆ ก่อนที่จะห่วงตัวอื่นอะ หันห่วงตัวเองซะก่อนเถอะ บาดเจ็บขนาดนี้ยังจะลุกขึ้นฝืนสังขารร่างกายตัวเองอีก” เสียงของเทาต่อว่ากลับแต่ยังคงทำท่านั่งสบายๆ มีเพียงแต่ดาเนะที่ลุกขึ้นพรวดเพียงตัวเดียวเพราะความตกใจ “วี...ไม่เป็นไรนะ...เจ็บมากมั้ยอะวี” ดาเนะยังคงความเป็นห่วงเพื่อนรักของตน แต่เพราะร่างกายที่บอบช้ำอย่างหนักทำให้ไม่กล้าขยับตัวไปหา เพราะกลัวการสัมผัสร่างกายที่อาจส่งผลต่ออาการบาดเจ็บได้

“เหอะ เป็นถึงก่าอัลฟ่าแค่นี้คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง เห็นได้ยินว่าฝึกฝนร่างกายมาอย่างดีไม่ใช่หรอ” เสียงแขวะเอ่ยขึ้นมาจากทิศปลายเตียงของวี ซึ่งเป็นเสียงของเสลธที่นั่งกอดอกอยู่ที่โซฟาอย่างสบายอารมณ์ ดาเนะที่ได้ยินเพื่อนวัยเด็กของตนว่าใส่เพื่อนที่บาดเจ็บจึงต่อว่ากลับทันที

“เสลธ วีเขาบาดเจ็บอยู่ไปพูดแบบนี้ใส่ได้ยังไงกัน” เสียงของดาเนะแสดงความไม่พอใจซึ่งทำให้เสลธสะอึกและตาตกทันที “อ...เอ่อ...ขอโทษ” เสลธกล่าวขอโทษกลับเสียงเบาๆในลำคอแต่พอที่จะให้ทั้งหมดได้ยิน


“ไม่เป็นไรหรอก ข้าพเจ้าไม่ได้ถืออะไรหรอกนะดาเนะ เสลธ แต่ที่นี่มันที่ไหน มันเกิดอะไรขึ้น แล้วที่ข้าพเจ้าหนีจากคุกนั่นออกมาเพื่อจะช่วยดาเนะกับเทา นี่ข้าพเจ้ากำลังฝันไปหรืออะไร ข้าพเจ้าสับสนไปหมดแล้ว” วีสับสนกับสถานะและเหตุการณ์ปัจจุบันของตนที่ไม่สามารถเรียบเรียงได้ แม้แต่ดาเนะเองก็ไม่สามารถให้ความช่วยเหลือหรือคำตอบนั้นๆได้เต็มที่ แต่มีเสียงหนึ่งที่ช่วยส่องสว่างคำตอบให้กับวี

“เฮ่อ...ให้ตายสิ นี่ต้องให้ข้าเล่านิทานอีกรอบแบบเดียวกับที่เล่าให้เสลธหรือนี่” เสียงของเทาถอนหายใจพลางเกาหลังหัวแกรกๆด้วยใบหน้าที่หน่ายกับอารมณ์ของตน วีที่นอนบนเตียงนิ่งๆได้ยินจึงหันหน้าตัวเองไปหาตะกวดร่างใหญ่ที่นั่งเก้าอี้อยู่ข้างๆตน

“เทา เกิดอะไรขึ้นกับข้าพเจ้า เรื่องราวมันเป็นยังไงอะไรกัน ข้าพเจ้าจำได้ว่าตอนที่วิ่งออกมาจากคุกเพื่อที่จะไปช่วยดาเนะ พอออกจากเขตแดนได้ก็เจอกบเพื่อนของเทาตัวใหญ่ๆ แล้วจากนั้นข้าพเจ้าก็จำอะไรไม่ได้เลย” วีพยายามย้อนความเร่องราวที่ตัวเองจำได้ซึ่งถูกต้องทุกอย่างสำหรับสิ่งที่วีได้พบเห็นกับตาตัวเอง เทาที่ได้ยินยังอึ้งกับความสามารถในการจดจำเรื่องราวทั้งหมดของวี

“จำได้เยอะขนาดนี้ข้าก็คงไม่ต้องเล่าให้ฟังแล้งมั้ง ข้าจะได้ไม่ต้องเหนื่อยเล่านิทานให้ฟังด้วย” เทามองมายังวีด้วยสีหน้าที่อมยิ้มพอใจกับสิ่งที่วีแสดงออกมา แต่วีกลับส่ายหน้าแทนการปฏิเสธและยงคงขอร้องให้เทาเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง “เทา ได้โปรดเล่าเรื่องราวความจริงทั้งหมดให้ข้าพเจ้าฟังที ข้าพเจ้าสับสนไปหมดแล้ว่านี่ข้าพเจ้ากำลังฝันหรืออะไรกันแน่ ถ้าข้าพเจ้าสามารถทำอะไรทดแทนให้ได้ข้าพเจ้าก็ยอม แต่ได้โปรดช่วยเล่าให้ข้าพเจ้าฟังที” เทาที่เห็นสีหน้าของวีที่กำลังสับสนและแววตาที่ขุ่นหมองถึงความไม่มั่นใจจำต้องยอมเล่านิทานให้ฟัง

“ก็ได้ๆ เล่าอีกสักรอบคงไม่เสียหาย แต่ข้ามีข้อแลกเปลี่ยนหนึ่งอย่าง เจ้าจะยอมมั้ยวี” เทาเริ่มยื่นข้อต่อรองแต่ยังไม่บอกว่าสิ่งนั้นคืออะไร “ถ้าข้าพเจ้าทำได้ข้าพเจ้าก็พร้อมที่จะทำ” วีกล่าวหนักแน่นให้ซึ่งแววตาที่แสดงออกมานั้นแสดงถึงความตั้งใจจริง

“ฮ่าๆ ดีมากเลยวี ต่อให้จ้าป่วยเดี้ยงบนเตียงก็ทำเงื่อนไขให้ข้าได้ในตอนนี้ด้วยซ้ำ งั้นข้าขอแค่ดึงหางเป็นค่าเหนื่อยะกัน ตกลงไหมล่ะ” เทาหัวเราะพอใจพร้อมกับการยื่นข้อเสนอให้กับวีในทันที ซึ่งดูเหมือนไม่ใช่เรื่องยากเย็นอย่างใด แต่น้องชายของเทาที่นั่งข้างๆกลับนั่งหน้าซีดตัวแข็งทื่อไปแล้ว

“ด...ดึงหาง...หางข้าพเจ้าเนี่ยนะ...” วีเริ่มตะกุกตะกักกับการได้ยินคำตอบเงื่อนไขที่พิศดาร แต่หางสำหรับทั่งไปแล้วแทบจะเป็นของรักของสงวนประจำตัวเลยก็ว่าได้ ซึ่งการที่หางของตนถูกผู้อื่นเล่นนั้นจะเป็นการสร้างความไม่พอใจเป็นอย่างมากสำหรับเจ้าของหางนอกจากเจ้าตัวจะยินยอม ซึ่งสำหรับวีแล้วยินยอมให้ดาเนะเล่นหางได้ เพราะเหตุการณ์ในตอนนั้นดาเนะละเมอมาเล่นหางของตนโดยไม่รู้เรื่องรวเพราะหลับสนิท และวียังยอมรับตัวดาเนะเป็นเพื่อนที่ให้ความสำคัญที่สุดอีกด้วย

“ว่าไงวี ข้าขอแค่ดึงหางเจ้าเล่นเท่านั้นเอง เงื่อนไขง่ายๆไม่ลำบากอะไรเลย แค่ดึงหางปึดสองปึดเท่านั้นเองนา” เทายังคงพยายามเกลี้ยกล่อให้วียอมรับข้อเสนอตกลงของตน ซึ่งหน้าของวีนั้นซีดไม่ต่างจากดาเนะแล้ว แถมยังเหงื่อท่วมแตกพลั่กทั้งหน้าอีกด้วย เพราะวียังจำความรู้สึกที่เทาแอบมาดึงหางวีได้ตอนที่เทาขึ้นมานอนทับร่าง เพื่อที่จะกำบังไม่ให้ตะกวดที่เดินผ่านห้องขังตอนนั้นจับพิรุธผิดสังเกตุ แม้จะไม่มั่นใจกับความจำในอดีตนั้น แต่ความรู้สึกโดนดึงหางที่ยังไม่รู้ว่าเป็นของจริงหรือเท็จ กลับเป็นตัวน้ำหนักความกลัวในการตัดสินใจสำหรับวีไปแล้วเพื่อจะแลกกับคำตอบที่ตัวเองอยากรู้

“อ...เอ่อ...เทา...ข้าพเจ้าขอเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นที่ไม่ใช่ดึงหางได้มั้ยอะ...จะให้ข้าพเจ้าติดตามหรือโดนฝึกโหดทรหดร่างกายก็ยอม...แต่เรื่องดึงหางนี่ข้าพเจ้า...เอ่อ...” วีตอบเสียงสั่นและกำลังภาวนาขอให้เทายอมเปลี่ยนเงื่อนไข ซึ่งตัวและหางของวีนั้นก็สั่นระริกไม่ต่างจากเสียงด้วยเช่นกัน เทาเหล่ตามองยิ้มอย่างเจ้าเล่และพลางคิดการตัดสินใจอย่างสบายอารมณ์

“อืมมมมม ขอเปลี่ยนเงื่อนไขหรอ แถมยังบอกว่ายอมฝึกโหดทรหดร่างกายด้วย แปลว่าวีไม่กลัวที่ร่างกายจะเปลี่ยนเป็นแบบข้าสินะ ข้าว่าก่าร่างกล้ามๆนี่ข้าว่าไม่เหมาะหรอกนะ แม้ว่าจะได้ความแข็งแกร่งของร่างกายมาทดแทน” เทานึกสนุกจึงหยอกแกล้งวีกลับซึ่งยิ่งทำให้หนาซีดยิ่งกว่าเดิม แต่คราวนี้กลับเป็นกิ้งก่าทั้งหมดไม่เว้นแม้แต่เสลธที่ปรกติจะเยือกเย็นกับทุกความคิดเห็นการอ่าน แต่ทั้งหมดต่างจินตนาการไปในทางเดียวกันโดยเป็นภาพของตัวเอง2ภาพ โดยที่ข้างซ้ายเป็นภาพของตัวเอง กับอีกภาพเป็นกิ้งก่าร่างกายกำยำบึกบึน แขนที่มีมัดกล้าม หน้าท้องที่เห็นเป็นร่องกล้ามเนื้อและแผ่นอกที่ใหญ่กว้างหนาเป็นร่องได้รูปอย่างอกของเทา

“อ...อ่า...เอ่อ...อ่า...” วีเริ่มจินนาการเห็นร่างกายตัวเองที่มีการเปลี่ยนแปลงเป็นกิ้งก่าร่างกยกำยำยิ่งทำให้หน้าซีดยิ่งกว่าเดิมจนแทบจะไม่เหลือสีผิวเหลือง และปากยีงสั่นมือสั่นพั่บๆให้เห็นชัดเจนมากยิ่งขึ้น

“อืมมม น่าสนใจดีเหมือนกันนะ จะว่าไปนอกจากลูกน้องข้าถูกตัวที่ฝึกมาแล้วก็ได้รูปร่างกำยำอย่างที่ข้าต้องการ แล้วข้าก้ไม่เคยเห็นกิ้งก่าตัวไหนมีร่างกายกำยำด้วย หรือจะให้วีเป็นตัวแรกดีนะ รับรองข้าไม่คิดค่าเหนื่อยเลยด้วยเอ้า” เทาเริ่มเห็นชอบกับข้อเสนอของวีและพบักหน้าให้กับตัวเอง แต่กิ้งก่าทั้งสามตัวกลับส่ายหน้าขวับๆไม่เห็นด้วย เพราะไม่มีเสียงที่จะโต้กลับเนื่องจากปากสั่นกลัวกันหมด

“ดีล่ะ งั้นข้าตัดสินใจแล้ ข้าจะฝึกเจ้าให้มีร่างกายกำยำเหมือนลูกน้องของข้า แต่เนื่องจากเจ้าเป็นหางที่พิเศษำหรับน้องข้าด้วยแล้ว ข้าจะฝึกพิเศษให้มากกว่าเดิมให้กำยำแข็งแรงยิ่งกว่าลูกน้องข้ายิ่งขึ้นไปอีก รับรองสูตรฝึกข้าเห็นผลแน่นอน” เทาตกลงเห็นชอบด้วยกับข้อเสนอของวีพร้อมกับโพล่งความตั้งใจมั่นที่จะฝึกฝนกิ้งก่าตัวหนึ่ง แต่เสียงนั้นกลับเป็นเสียงแห่งการลงทัณฑ์สำหรับเจ้าของข้อเสนอที่ย้อนรอบกลับมาทำร้ายตัวเองอย่างสาหัส วีที่ได้ยินนอนอ้าปากค้างเหม่อลอยไม่มีสติเหมือนดวงวิญญาณได้หลุดออกจากร่างไปแล้ว

“ร่างกายข้าพเจ้า...ร่างกายข้าพเจ้ากำลังจะเป็นกิ้งก่ากล้ามแล้ว” วีเพ้อไม่ได้สติยิ่งทำให้เทาหัวรอบขอบใจเป็นอย่างมากขึ้นไปอีก “โอ้ยฮ่าๆๆ ข้าล้อเล่นน่าวี เห็นแบบนี้ข้าก็แกล้งต่อไม่ไหวแล้ว ทั้งดึงหางทั้งเรื่องฝึกร่างกายเจ้าข้าล้อเล่นเจ้าน่า เดี๋ยวจะเล่านิทานความจริงของวีให้ฟังละกัน” วีที่ได้ยินเสียงสวรรค์จึงได้วิญญาณย้อนกลับเข้าปากกลับมามีชีวิตอีกครั้งหนึ่ง

“แต่ถ้าสนใจจะฝึกร่างกายให้กำยำขึ้นกับข้าก็บอกได้ทุกเวลาล่ะ ข้ายินดีพร้อมเสมอ การได้เห็นใครมาฝึกกับข้าจนมีร่างกายกำยำออกไปอย่างภาคภูมิ นั่นคือความภูมิใจของข้า โดยเฉพาะหางที่ข้าไว้ใจหรือชอบใจจะฝึกให้พิเศษออกมาให้หางสาวๆต้องหันแลมองไม่กระพริตาเลย” เทาโอ้อวดและมองมายังวีที่ยิ่งสั่นเทามากกว่าเดิม

“โดยเฉพาะเจ้า...วี ข้าจะให้เจ้าเป็นหางที่บึกบึนกำยำที่สุดที่ข้าเคยฝึกมาเลย” เทาที่เห็นหน้าของวีซีดและสั่นกลัวกลับยิ้มออกมาอย่าพอใจก่อนที่จะกลับมานั่งพิงเก้าอี้ตัวเดิมตามปรกติ “เอาล่ะ ได้เวลาเล่านิทานแล้วสินะ แต่ก็ดีหน่อยที่วีจำเรื่องราวได้หมดล่ะนะ เรื่องที่วีพูดมานั้นน่ะเป็นจริงทั้งหมด ทั้งเรื่องที่วีโดนขังคุก หนีออกจากคุกเพื่อที่จะช่วยดาเนะนั่นน่ะ แต่หลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้ใช่มะ” เทาเริ่มทบทวนเรื่องราวที่วีเล่าให้ฟังซึ่งวีพบักหน้ารับให้

“ใช่ๆ ตามนั้นเลยล่ะ แล้วหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นน่ะเทา ทำไมข้าจำอะไรไม่ได้เลย” วีซักถามซึ่งเทายกมือขึ้นมาเชิงห้าม “ใจเย็นๆพ่อก่าใจร้อน ฟังนะ หลังจากนั้นลูกน้องข้าก็มาอย่างที่วีน่ะแหละ แต่ไอ้เจ้าตะกวดคุ้มกฎมันเหมือนรู้ว่าพวกเราแหกคุก มันเลยใช้เวทอะไรสักอย่างนึงเป็นเวทแรงอัดกระแทกอยางรุนแรง ซึ่งเจ้ากโดนเข้าไปเต็มแรงนั่นล่ะ ทำให้ร่างเจ้ากระเด็นอัดกับผนังอย่างเต็มแรงจนน็อคไปคาที่ในทันทีเลยยังไงล่ะ” เทาเล่าเสร็จก็ปลดเกราะเบาของตัวเองออกซึ่งเผยให้เห็นโครงอกใหญ่แน่นกำยำ แต่ถูกพันล้อมด้วยผ้าพันแผลรอบอก

“ซึ่งความจริงแล้วข้าก็โดนแบบเดียวกันน่ะแหละ แต่เพราะร่างกายข้าแข็งแกร่งกว่าเจ้ามาก เลยไม่เป็นอะไรมากน่ะนะ” เทาที่ปลดเกราะออกมาแล้ววางเกราะไว้ที่ตักตนเองโดยไม่ใส่กลับในทันที ดาเนะที่ลุกขึ้นมาจะช่วยใส่เกราะก็ถูกพี่ชายของตนยกมือห้ามเอาไว้

“ไม่ต้องหรอกดาเนะ ให้อกพี่ออกจากที่อับจากเกราะบ้างก็ดีเหมือนกัน” ดาเนะที่ได้ยินจึงลงไปนั่งตมปรกติข้างพี่ชายตน เพราะที่จริงแล้วอกของเทานั้นเริ่มบวมเพราะการช้ำของร่างกายอย่างหนักพอๆกับของวี แต่ถูกพี่ชายสั่งห้ามเล่าอะไรออกมา การใส่เกราะขณะที่อกยังบวมฟกช้ำจึงไม่ใช่เรื่องที่ดีนัก เพราะจะยังทำให้เทาอึดอัดและเจ็บช่วงอกของตนด้วย

“ก็นั่นล่ะวี เจ้าโดนอัดไปเต็มแรงทั้งร่างกายบางๆแบบนั้น เลยทำให้มีสภาพร่างกายอย่างเป็นตอนนี้นี่แหละ ข้าเห็นว่าร่างกายของวีไปต่อๆไม่ไหวแล้ว ก็เลยให้ลูกน้องข้าพาเจ้ากับเสลธส่งกลับมาที่เมืองแสงให้มาพักฟื้นที่นี่ ซึ่งก็คือที่พักของหมีมีมี่นั่นล่ะ เพราะฉะนั้นสบายใจได้ว่าจะไม่มีใครหรือตะกวดหน้าไหนมาทำร้ายอะไรเจ้าได้” เทาจบการเล่าเรื่องของวีซึ่งทำให้วีเข้าใจและสบายใจขึ้นมาทันที ถึงแม้เรื่องที่เทาเล่ามานั้นจะเป็นเรื่องที่โกหกเป็นบางส่วนขึ้นมาก็ตาม

“เป็นอย่างนี้นี่เอง...แล้วดาเนะล่ะ เป็นอะไรมากไหม บาดเจ็บอะไรมั้ยดาเนะ ข้าพเจ้าได้ยินว่า...” วีที่ซักถามเพื่อนของตนถูกเทาแย้งกลับทันที “โอ้ย อย่างน้อยน้องข้าก็สมประกอบมากกว่าเจ้าละกันวี ตอนนี้ไม่ต้องห่วงเรื่องดาเนะหรอก ห่วงสภาพร่างตัวเจ้าเองดีกว่า เสลธยังอาการดีกว่าเจ้ามากกว่าด้วยซ้ำ” เทาผายมือไปยังกิ้งก่าอีก2ตัวที่นั่งปรกติที่มองมายังวีด้วยสายตาที่เป็นห่วงจากดาเนะและเสลธ แม้ว่าเสธจะหันหน้ามองไปทางอื่น แต่หางเสลธนั้นขยับไปมาเหมือนกับกำลังเป็นห่วงกังวลอะไรสักอย่างซึ่งเป็นอาการแสดงออกทางหางที่จะแสดงออกมาเมื่อมีความรู้สึกนั้นจริงๆ

“นำอาหารกับของว่างมาเสริฟค่ะ รบกวนช่วยเปิดประตูด้วยค่า” เสียงของมีมี่ๆดังขึ้นผ่านประตูห้องพักพิเศษจากด้านนอก เสลธได้โอกาสที่จะปกปิดอาการความเป็นห่วงจึงลุกไปเปิดประตูให้มีมี่ “ขอบคุณมากค่ะคุณเสลด” มีมี่กล่าวขอบคุณทั้งที่ยังคงเรียกชื่อผิดแต่เจ้าของชื่อก็ไม่ได้แยแสอะไรนัก มีมี่เดินตรงเข้ามาพร้อมกับถาดอาหารถาดใหญ่ที่มีถ้วยอาหารใบใหญ่ซึ่งนะจะเป็นซุปรสโอชาที่มีกลิ่นหอมยั่วยวลชวนน้ำลายสอ กับแซนวิชเบคอนที่เป็นของทานยามว่างแต่ปริมาณที่มากจนเป็นมื้ออาหารจานหนักแบบมื้อเย็นได้

“โอ้ วันนี้ก็มีของอร่อยอีกแล้ว ซุปนี่คงเป็นของกิ้งก่าป่วยๆใช่หรือเปล่า” เทาถามมีมี่อารมณ์ดีซึ่งได้รับคำตอบจากมีมี่ทันที “ค่ะ เนื่องจากคุณวีร่างกายยังไม่ฟื้นตัวดี เลยทำอาหารที่ทานง่ายๆให้....น่ะค่ะ” มีมี่หันมาตอบเทาซึ่งเป็นทิศทางเดียวกับที่วียังนอนอยู่ใต้ผ้าห่ม สีหน้าของเธอขึ้นสีแดงระเรื่อในทันทีและทำให้ประโยคท้ายนั้นติดขัดด้วย

“คุณมีมี่ ขอบคุณมากนะครับ กลิ่นนี้ใช่ซุปที่ข้าพเจ้าสั่งประจำหรือเปล่าครับ หอมอร่อยดีจัง” วีคาดเดาอาหารจากกลิ่นที่ลอยมาแตะจมูก “อ...เอ่อ...ข...ขอตัวก่อนนะคะ ข...ขอให้คุณวีแข็งแรงเร็วๆนะคะ” วีก้มตัวลาให้กับวีก่อนที่จะรีบเดินออกไปทั้งยังคงสีหน้าแดงก่อนที่เสียงประตูห้องจะปิดลงเบาๆ

“คุณมีมี่เป็นอะไรหรือเปล่าน่ะ ทำไมหน้าถึงได้แดงไปจนถึงใบหูได้แบบนั้นน่ะ” วีถามเพื่อนๆที่อาจจะรู้ถึงคำตอบการเปลี่ยนแปลงของมีมี่แต่กลับมีเพียงเสียงเดียวเท่านั้นที่ตอบกลับ ซึ่งคือเสียงของเทาที่กำลังกินแซนวิชอย่างเอร็ดอร่อย “จะมีอะไรที่ไหนได้อีกนอกจากเห็นอกกำยำบึกบึนแข็งแรงของข้าไปได้เล่า เห็นมั้ยวี ขนาดพันอกแบบนี้มีมี่ยังหน้าแดงเลยนะ แล้วถ้าข้าเอาผ้าพันออกมันจะขนาดไหน ฮ่าๆๆ” เทาหัวเราะชอบใจพลางทุบอกตัวเองเต็มแรงด้วยความภูมิใจก่อนที่จะล้มลงไปนอนกับพื้นในทันที

“อ...อกข้า...จะเป็นเสี่ยงๆแล้ว อากกกกกก” เทาโอดครวญร้องอย่างเจ็ปวดจนหางสั่นระรัวซึ่งเจ็บปวดจริงจนอดกลั้นไว้ไม่อยู่ ดาเนะเห็นแทบจะลุกพรวดมาช่วยแทบไม่ทันอย่างแตกตื่นกับพี่ชายตนเอง เสลธที่เห็นดาเนะเข้าไปช่วยจึงลุกลงไปช่วยด้วยเช่นกัน

“เทา เป็นอะไรมั้ยน่ะ” วีถามด้วยความเป็นห่วงขณะทำได้แต่มองที่เห็นกิ้งก่าเหลืองกับดำค่อยๆพยุงๆเทาให้กลับมานั่งที่เก้าอี้ตามเดิม “เพราะฉะนั้นวี เจ้าจงมาฝึกกับข้าให้กำยำซะ แล้วสาวๆจะได้มาหลงไหลแบบที่มีมี่เมื่อกี้ไง” เทาที่นั่งได้ที่แล้วยกนิ้วให้กับวีและยิ้มจนเห็นประกายฟันส่องแสงขึ้นมาภายใตสีหน้าที่คมเข้ม

“อกใหญ่กำยำเนี่ยล่ะที่สาวๆหลงไหล เชื่อข้าสิวี ข้าไม่เคยโกหก” วลีติดตัวของเทากับคำว่าไม่เคยโกหกนั้นหลุดออกมาจากปากจากพี่ชายของดาเนะ ซึ่งกำลังนั่งสั่นพั่บๆเป็นจ้าวเข้าเพราะวลีนั้นเป็นสิ่งที่ยืนยันมาได้ตลอดว่าเป็นความจริงผ่านปากพี่ชาย เพราะตลอดชีวิตที่เคยอาศัยร่วมชีวิตกับพี่เทา ดาเนะไม่เคยเห็นการโกหกที่ผ่านประโยคนั้นสักครั้ง พี่เทาสามารถทำได้ทุกอย่างเมื่อลั่นวาจาผ่านวลีติดตัว ซึ่งทำให้ดาเนะหวาดกลัวว่าสักวันอาจจะเห็นเพื่อนรักของตนแปรเปลี่ยนสภาพร่างกายเป็นกิ้งก่ากล้ามกำยำได้ เพราะความต้องการให้เป็นที่นิยมชื่นชอบของเพศตรงข้ามนั้นเป็นความต้องการพื้นฐานทั่วไป

“ไม่จริงใช่ไหม ไม่จริงใช่ไหมที่สาวๆเขาจะมาเหลีวแลมองเพราะว่าโครงอกแบบพี่น่ะ ไม่จริงใช่ไหมพี่เทา” ดาเนะถามกลับด้วยคามหวาดกลัวเพราะไม่เชื่อกับทฤษฎีนี้อย่างเด็ดขาด ดาเนะมีทฤษฎีที่ว่าเสน่ของชาวสัตว์หางนั้นอยู่ที่จิดใจเหนือกว่าร่างกาย

“แล้วพี่เคยโกหกดาเนะไหมล่ะ” อีกประโยควลีที่ทำร้ายจิตใจดาเนะอย่างรุนแรง เพราะเป็นอีกหนึ่งคำที่ไม่เคยหลอกดาเนะเฉกเช่นเดียวกับประโยคก่อนหน้านี้ ดาเนะที่ไม่มีความมั่นใจในตัวเองเรื่องเสน่ต่างเพศเริ่มหวาดกลัวและสั่นคลอนกับคำพูดของเทา สีหน้าของดาเนะซีดลงทันทีและเข่าอ่อนลงไปนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง พร้อมกับเอามือจับช่วงอกของตนลูบคลำไปมาช้าๆ ซึ่งเสลธก็มีลักษณะอาการเดียวกันกับดาเนะทุกประการ นอกเสียจากวีที่ไม่ได้สนใจเพศตรงข้ามใครอื่นนอกจากมีมี่ ซึ่งทั้งคู่ต่างได้เต็มเติมและบอกความในใจกันเป็นที่เรีบร้อยแล้ว แต่สีหน้าของวีก็ไม่ได้แตกต่างจากกิ้งก่าทั้งสองตัวนัก เพราะถ้าสิ่งที่เทาพูดนั้นเป็นความจริงขึ้นมา ในใจลึกๆของวีก็อยากเพิ่มเสน่ให้กับตัวเองเช่นกันเพื่อให้มีมี่ได้ประทับใจกับตนมากยิ่งขึ้น แต่วีก็มีความคิดแบบเดียวกับดาเนะที่เสน่นั้นขึ้นอยู่กับความงามของจิตใจ แต่ด้วยหลักฐานที่เห็นคาตากับมีมี่ที่หน้าแดงระเรื่อที่มองเห็นแผ่นอกของเทา ภายในจิตใจและในในหัวของกิ้งก่าทั้งสามกำลังสับสนกับกับความจริงที่บัญญัติโดยเทาขึ้นมากับข้อความที่ก้องสะท้อนในหัวไปมาที่พยายามปฏิเสธการเปลี่ยนแปลงมาตลอด

“อกใหญ่กำยำเนี่ยล่ะที่สาวๆหลงไหล เชื่อข้าสิวี ข้าไม่เคยโกหก”


“ท่านอนีโมเน่เกิดอะไรขึ้นหรือคะ” เทพแห่งแสงอเคเชียสนทนาตอบกลับผ่านละอองฟองน้ำที่ลอยอยู่ตรงหน้าเธอ ซึ่งภายในนั้นมีใบหน้าของเทพแห่งน้ำอนีโมเน่อยู่ภายในซึ่งมองเห็นได้อย่างชัดเจน

“ท่านอเคเชีย คำทำนายที่ท่านเคยเอ่ยกล่าวถึงภัยพิบัติอันตรายที่จะเกิดขึ้นในอดีต ท่านยังจำได้ใช่มั้ยคะ” เทพอเคเชียพยักหน้ารับซึ่งสีหน้าของเธอแสดงถึงความวิตกกังวลให้เห็นในทันที “ท่านก็สัมผัสได้สินะ กระแสคลื่นแห่งภัยพิบัติ ในที่สุดเวลานั้นก็มาถึงแล้วสินะ” เทพอนีโมเน่พยัคหน้าให้เบาๆพร้อมกับตอบกลับ

“ค่ะ แม้จะเป็นกระแสที่เบาบาง แต่ก็น่าจะเป็นสิ่งเดียวกับที่ท่านหมายถึงแน่ค่ะ แต่เนื่องจากกระแสที่เจือจางมาก เราเลยสามารถชำระล้างให้หายจากไปได้ แต่ที่น่าตกใจคือ มันเกิดที่กระแสน้ำที่ทะเลสาบกลางป่า ที่เป็นที่อยู่อาศัยของเผ่าตะกวดซึ่งแทบไม่เคยขึ้นมาสัมผัสเหนือผิวน้ำเลย แต่กระแสคลื่นนั้นกลับไหลผ่านน้ำทำให้เราสัมผัสได้ค่ะ” เทพอนีโมเน่อธิบายให้กับอเคเชียซึ่งทำสีหน้าครุ่นคิดมากกว่าเดิม

“กระแสคลื่นแห่งภัยพิบัติสามารถลงไปถึงใต้น้ำได้ แสดงว่ากระแสคลื่นนี้กระจัดกระจายไปทั่วแล้วสินะ แสดงว่าภัยพิบัตินี้มันกำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้าแน่...” เทพอเคเชียตริตรองอยู่ในใจเสร็จจึงกลับมาสบตามองกับเทพอนิโมเน่อีกครั้ง

“ท่านอนิโมเน่ เดี๋ยวเราจะทำการส่งข่าวเรื่องนี้ย้ำเตือนให้ท่านเทพอื่นๆได้รับทราบอีกครั้ง และต้องขอโทษท่านเป็นอย่างสูงจริงๆที่อาจต้องขอความช่วยเหลือจากท่าน ซึ่งถึงแม้ท่านจะไม่ชอบก็ตาม แต่ถ้าเป็นไปได้เราก็ไม่อยากลำบากรบกวนท่านจริงๆ ได้โปรดให้อภัยกับความล่วงเกินที่ต้องพาท่านเข้าสู่สิ่งที่เรียกว่า “สงคราม” ซึ่งเป็นสิ่งที่ท่านเกลียดที่สุด แต่ดูเหมือนเราที่จะพยายามหลีกเลี่ยงกลับหลีกเลี่ยงไม่ได้” เทพอนิโมแน่สีหน้าแย่ลงในทันทีและเป็นสีหน้าที่เศร้าสลด ก่อนที่ฟองน้ำจะสลายไปเหลือแต่เพียงสายรุ้งรูปวงกลมกลางอากาศที่เกิดจากการหักเหของแสง

“...เวลาและชะตานั้นเป็นสิ่งที่ไม่มีใครสามารถขัดขืนได้ แม้แต่พวกเราที่เป็นเทพก็ตาม”

4ช่องหลังเนื้อเรื่อง ความจริงที่วีบาดเจ็บโครงอก
Image

4ช่องหลังเนื้อเรื่อง เหตุผลที่เทามาเยี่ยมวี
Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LF Sc.7.2
PostPosted: Sun Sep 11, 2011 9:01 pm 
เทพไฟ
User avatar

Joined: Sat Jul 10, 2010 11:11 pm
Posts: 833
นี้ซินะที่เขาเรียกตัดฉาก OMG!! แอร๊ยย :oops:
มีมี่น่ากลัวอ่ะ อัดติดเพดานบนเลย
(ระลึกถึง สาเหตุที่แมว 2 ตัวในเรื่องกลัวมีมี่แล้วล่ะ :lol: )
จะทำก่ากล้ามกันหมดละมั้งทีนี้ :oops:
จิ้นไปไกลแล้วล่ะ :oops:


Top
Offline Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 195, 196, 197, 198, 199, 200, 201 ... 204  Next

All times are UTC + 7 hours


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 2 guests


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Jump to:  
cron
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
Theme created StylerBB.net & kodeki